Koersrumoer.nl

Over het Amsterdamse wielrennen

Laatst gewijzigd:
30-05-2008 22.00 uur


Mail je foto's, verslag of opmerkingen naar de redactie




Professor en El Jefe van links en rechts


na DK 2010


Verslag Giro della Sardegna 2010

De aanloop:
Tijdens de voor de mannen traditionele trainingsweek in 2009 in Spanje had een aantal WVA-leden het plan opgevat om in 2010 de Giro della Sardegna te gaan rijden. Bart was er bij toeval geweest tijdens de week dat deze giro werd verreden en had mensen gesproken over hun deelname. De verhalen waren zeer enthousiast wat betreft organisatie en de ritten door de mooie delen van het eiland.
Dit leidde ertoe dat Bart Dolfin, Erik-Jan Bosch, Kees Cohen, Marc Onnen en John Mens zich inschreven voor de editie van 2010.

De mannen hadden in de winter flink getraind, hetgeen goed te merken was tijdens de eerste schermutselingen op het Slotense parcours dit jaar. Kees had getraind hetgeen op zichzelf al een bijzonderheid is. John en Bart waren diverse keren het Markermeer rond geweest na in de winter de warme open haard van Tante Truus met grote regelmaat te hebben versmaad. Het laatste kon, getuige het lage tempo tijdens de eerste voorjaarswedstrijden, van weinig renners worden vermoed.
Marc had met een schema getraind en was wel vijftig keer het kopje van Bloemendaal op geweest ten behoeve van een indrukwekkend optreden bij de rode nummers op Sloten en in de Giro.
Erik-Jan was helaas in de winter door het vele schaatsen geblesseerd geraakt aan een knie maar was gelukkig, o.a. door de goede zorgen van fysiotherapeut Hans Leijnse geheel hersteld.

Om in Sardinië de beschikking te hebben over een auto was afgesproken dat Bart en Kees met auto de boot zouden nemen vanuit Livorno in Italie. John, Marc en Erik-Jan hadden een ticket geboekt om via Keulen op zaterdag naar Olbia te vliegen.
Ook Leidenaar Piet van Winden behoorde tot de Squadra di Amsterdam. Hij was eerder die week al met het vliegtuig aangekomen, helaas zonder de hem zo dierbare fonkelnieuwe Pinarello. Die was voorlopig niet verder gekomen dan München waar hij was overgestapt. Onder het motto “je moet toch wat” had hij op vrijdag maar een nieuwe karretje gekocht zodat hij toch kon starten.

Om in Keulen te komen met drie fietskoffers had het drietal Erik-Jan, Marc en John met graagte het aanbod aanvaard van Ronald om zijn multifunctionaliteit zo vermaarde bus te gebruiken. Deze gemotoriseerde doos van Pandora had bij cycloos zijn nut al zo vaak bewezen.
Maar hij wordt een dagje ouder en bleek in de aanloop naar de reis problemen te hebben met het elektronische systeem zodat de accu steeds leeg liep. En ondanks dat onze Italiaanse connectie de garage stevig onder druk had gezet moest worden uitgekeken naar alternatief vervoer.

Tijdens de week voorafgaande aan het vertrek nam de spanning flink toe i.v.m. de zich uitbreidende aswolk uit IJsland.
Zag het er woensdag nog gunstig uit, Donderdag kwam met het sluiten van het Engelse luchtruim de ellende al veel dichter bij en vrijdag werd het vertrek ineens hoogst onzeker.
En toen vrijdagavond het gevreesde woord op de website van Air Berlin te lezen stond:( "canceled") zaten drie liefhebbers van het Amsterdamse wielrennen in zak en as.
Koortsachtig overleg over alternatieve opties volgde. En terwijl John al telefonerend met onze Italiaanse connectie de website van Easyjet had opgezocht om de optie Malpenza te onderzoeken belde Marc dat hij op de site van Easyjet een mogelijkheid had gevonden om naar Olbia te vliegen. Maar dan moesten wel nu weg en wel plankgas want we hadden nog ong. 13 uur de tijd. Erik-Jan kon weer uit zijn pyjama want er was belangwekkend nieuws: "We gaan rije!!".
Marc opgehaald in Oegstgeest, Erik-Jan in Amstelveen en om 1 uur ’s nachts ging het richting Italie. De mannen hadden die dag gewerkt maar John had in de avond al twee uurtjes opgebaard gelegen (copyright Jan Zomer) en was zodoende maar achter het stuur gekropen. Dankzij een goeddeels lege autobahn reed het drietal om 7 uur Zwitserland binnen en om 10 uur Italië.
Het rotsvaste vertrouwen in de Alpen als atmosferische barrière kreeg een gevoelige knauw toen ergens beneden de Gotthardtunnel een zangerige Zwitser ons drietal meedeelde dat het Zwitserse luchtruim die dag was gesloten. En in Italië vloog van alles door de lucht behalve vliegtuigen.
Malpenza maakte een verlaten indruk. In de vertrekhal waren vooral liefhebbers van het Amsterdamse wielrennen te vinden die live konden meemaken hoe ook hun enige uren eerder bij Easyjet geboekte vlucht de nek om werd gedraaid.
Stoppelbaarden, plakkende huidplooien, hangende oogleden en een moddersmaak in de mond ten spijt zat er maar een ding op: 350 km verder lag Livorno en die avond vertrok er een boot naar Olbia, Sardinië.

Inmiddels verkeerden Bart en Kees in onzekerheid over het lot van de rest van de Squadra di Amsterdam. Maar rond 18.00 uur kon de SMS worden verzonden die maakte dat de heren wisten waar ze aan toe waren: om zes uur het bed uit voor een hereniging op de kade in Olbia.
Helaas was het niet gelukt om een cabine te huren zodat de mannen, na van het authentieke Italiaanse organisatievermogen van het boordpersoneel te hebben genoten, liggend naast de ballenbak de nacht doorbrachten.
Op de kade van Olbia heerste om 7.30 uur een gevoel van overwinning en gesterkt door dit gevoel hesen de mannen zich na aankomst in het door Bart gehuurde huis in het kersverse WVA-pak.
Ze stonden met een knikkebollende John om 10.00 uur aan de start voor de eerste etappe.


Zondag 18 april: De gran fondo, tevens eerste etappe.

De eerste etappe was tegelijkertijd een eendaagse cyclo van 140 km waar enkele honderden vrijwel allemaal Italiaanse wielrenners op af waren gekomen.
Wie wel eens in Italië heeft gefietst weet welk spektakel zich voltrekt wanneer Italiaanse wielrenners aan de start staan: prachtige fietsen, smaakvolle koerskleding en voor het overige tot in de puntjes verzorgde wielrenners.
Er hing bij de start een geanimeerde sfeer van druk pratende en roepende renners. Iedereen wilde uiteraard "avanti" (naar voren) maar vooraan stonden al o.a. vier liefhebbers van het Amsterdamse wielrennen (Erik-Jan had wegens vermoeidheid van deelname vandaag afgezien) die samen met Leidenaar Piet van Winden de Amsterdamse squadra vormden. De mannen droegen nieuwe koerskleding waar men zeer tevreden mee was. Wel was uit Artis het bericht gekomen dat wanneer er een renner van WVA langsreed in nieuwe koersbroek, dit veel onrust gaf in het verblijf van de gorilla’s.
Voor John en Marc was deze dag overleven en proberen om niet teveel tijd te verliezen het devies. De voorbereiding was tenslotte verre van ideaal geweest.
Na het vallen van het startschot ging het er meteen stevig aan toe. In hoog tempo was het stijgen en dalen en draaien en keren over goede asfaltwegen tussen vrij ordelijk rijdende Italianen die bloedserieus aan het koersen waren. Er stond een stevige wind zodat de zaak regelmatig op de kant ging in een soms langgerekt peloton.
Af en toe brak het peloton om na enige tijd weer te worden herenigd. Het vele klimmen en de tempowisselingen maakten de koers loodzwaar.
Tot ongeveer 80 kilometer zaten Kees, Bart en John voor in de koers met Marc niet ver daar achter. tijdens een lange klim brak het peloton opnieuw. John en Bart kwamen in een tweede groep terecht. Ook Kees moest na 100 km de voorste Italiaanse semiprofs die uitstekend konden klimmen en geroutineerd daalden loslaten om uiteindelijk slechts ongeveer 5 minuten te verliezen op de kop van de wedstrijd. In de eindsprint bleef hij voormalig vedette Massimiliano Lelli net voor.
Bart en John eindigden resp. ongeveer 10 en 15 minuten achter Kees. Bart werd hierdoor derde in zijn leeftijdscategorie en Kees vijfde. Bij John was het licht de laatste 30 kilometer langzaam uitgegaan. Hij verloor veel tijd en werd 21e in zijn categorie.
Marc kwam slechts ong. 20 minuten na Kees binnen en werd 19e in zijn categorie. Zo eindigden alle WVA-renners bij de eerste 100 in het totaalklassement.
Die avond was er de zorgvuldig door El Jefe geselecteerde herstelwijn en na op krachten te zijn gekomen volgde een lange nacht.

Maandag 19 april

Op maandag wachtte de mannen en koers over 96 km met, zoals de vorige dag, de hele dag klimmen en dalen. Meteen vanaf de start vlogen onze Italiaanse vrienden er als gekken in door de stevige wind die, vanaf de kant meteen voor een langgerekt peloton zorgde. John ontpopte zich al snel als de schlemiel van de dag door te lang achterin te blijven suffen terwijl voor hem de eerste gaten vielen. Toen hij besloot de benen maar eens te gaan pijnigen was het te laat. Met in het wiel een hele schare enthousiaste Italianen kwam de voorste groep niet meer dichterbij “Bravo, il treno Hollandese!”.
Als een Italiaan je een schouderklopje geeft dan moet je je afvragen of je wel goed bezig bent.
Marc, Bart, Erik-Jan en Kees waren wel bij de les en hadden plaats weten te nemen in de buik van het peloton dat bij tijd en wijlen langgerekt de ene klim na de andere verteerde.
Na ongeveer een uur koers moest Marc de rol loslaten. Erik-Jan en Bart hielden stand tot de laatste klim. Toen vormde zich een kopgroep van ongeveer 30 man met hierin o.a. Kees.
Zodoende werd Kees zesde in zijn categorie. Bart werd derde in zijn klasse en Marc 16e.
De chip waarmee Erik-Jan reed bleek niet te hebben gewerkt zodat hij niet was geklasseerd. John had noodgedwongen de hele dag op kop zitten duwen en had vooral veel nieuwe vrienden gemaakt.
“Merci pour tirer, hein!” riep een renster nog toen de mannen na afloop stonden na te praten.
Het was voor iedereen en mooie dag geweest.
Na weer een sublieme pasta “del jefe Kees” en de nodige herstelwijn, maakten de mannen er een lange nacht van.

Dinsdag 20 april

Vandaag een etappe van 85 km door Europa’s grootste openlucht museum door prachtige groene landschappen en langs ruige rotspartijen.
Na de nodige “Peppi en Kokkie”-taferelen met zoekgeraakte sleutels, vergeten spullen en mannen die de weg kwijtraakten stonden de mannen aan de start en probeerden zich “avanti” te dringen in de zekerheid dat er weer een festijn stond aan te komen waarvoor woorden tekort schieten. De Italianen waren Il Locomotivo Holandese nog niet vergeten en grapten dat ze wel geld wilden bieden voor een overstap naar hun ploeg t.b.v. de a.s. ploegentijdrit.
Deze keer was iedereen bij de les en had het aanwezige Amsterdamse wielrennen na de eerste beklimming in zijn geheel plaatsgenomen in de eerste groep.
Kees deed herhaaldelijk pogingen om met een groepje weg te komen maar miste uiteindelijk de slag toen enkele kleine groepjes wegreden.
Onderweg klonk een aantal malen het gekraak en gekletter van valpartijen. Een renner sloeg in de kant over de kop waarna even later een vijftal renners tegen het asfalt kwakte met voor een klein fortuin aan materiaal op de grond. Ook een groepje “Medio-Giro”-deelnemers werd onderweg overvallen door een stelletje wilde koersbeesten en werd genadeloos tegen de grond gesmeten.
Halfkoers sloeg voor Erik-Jan het noodlot toe. Hij kwam bij hoge snelheid met zijn voorwiel in een gat terecht waardoor een stootlek ontstond. Een knal, gevolgd door een sissend geluid volgden waarop het hem maar net lukte om in balans te blijven. Maar helaas, wederom voor hem geen goed klassement die dag. Toen een auto met Shimano-wielen te hulp schoot bleek ook zijn achterband luchtledig.
Met twee nieuwe wielen kon hij de wedstrijd vervolgen om uiteindelijk te midden van een groepje van de straat opgekrabbelde Italianen op vijf minuten van de grote groep aan te komen.
Bart, Kees en John kwamen in de grote groep binnen, gevolgd door Erik-Jan en kort daar achter Marc.
Bij aankomst bleek dat Bart die dag had gewonnen in zijn categorie, weliswaar met dezelfde tijd als een andere renner. Hij liet echter de prijsuitreiking links liggen. Liever een maaltijd van de Chef en herstelwijn dan een publiekelijk uitgereikt stuk kadaver.

Woensdag 21 april: Etappe 4

Om 10.15 uur stonden de mannen opgesteld voor een etappe van 60 kilometer met aankomst bergop. De laatste 10 kilometer moest een kilometer worden geklommen met hier en daar hellingen ruim boven de 10 procent.
Nadat de speaker “”O sole mio” had gezongen vertrokken de renners, gadegeslagen door een non die onderwijl aan haar mobieltje stond te frunniken tegen de achtergrond van een uit natuursteen opgetrokken kerk.
Het peloton begon meteen aan een lastige, bochtige afdaling en na enkele kilometers lag al het eerste slachtoffer op straat. We zagen hem bewegen dus kon het niet ernstig zijn.
John moest het in de afdaling al laten lopen terwijl de overige WVA-renners aan hun eerste serieuze klim begonnen. Daar sloot John aan bij Marc die de voorhoede juist los had moeten laten.
Eendrachtig reden de mannen met in het wiel het gebruikelijke spoor van Italianen vervolgens naar de voet van de laatste beklimming onder het genot van juichende Italianen.
Daarna was het uiteraard “ieder voor zich”. Kees kwam als eerste binnen, gevolgd door Bart, Erik-Jan en het duo Marc en John.
In het algemeen klassement handhaafde Bart zich op een derde plaats in zijn categorie. Kees bleef zesde, Marc 8e en John 19e.
Die avond waagden de mannen zich aan de prijsuitreiking in een luxe hotel in Porto Cervo. De eerste 3 dames hadden niet het postuur om op de trekker van boer Mertens te kunnen besturen.
Toen de mannen aan de beurt waren voltrok zich voor het podium een boeiende scène.
Ex-prof Massimiliano Lelli werd als eerste naar voren geroepen. Direct volgde een protest van de ploeg van ex-prof Daniele Nardello die als eerste boven was gekomen. Na enig beraad kwamen de heren er uit.
Nardello had de hele week nog niet meegereden en werd daarom niet geklasseerd. Voor de overige renners was dit de vierde wedstrijd in 4 dagen en een overwinning voor Nardello zou niet eerlijk zijn geweest. Nardello moest bakzeil halen.

Donderdag 22 april: De ploegentijdrit.

Deze dag werd het voorlopige hoogtepunt van de week. Het was opnieuw prachtig weer en er stond de renners een unieke belevenis te wachten.
Na de boot te hebben genomen naar het prachtige eiland Madelene stonden de mannen aan de start voor wat een geweldig mooie tocht zou worden. De zes-koppige Squadra di Amsterdam (5 WVA-renners en Piet), reden gesteund door een stevige wind in de rug meteen met 60 per uur in de richting van de eerste beklimming. Aan de voet van de beklimming denderden de mannen al over de eerste Italiaanse ploeg heen. Hierdoor gesteund joegen met name Kees en John het tempo hoog op. Piet en vervolgens Marc moesten het hierdoor voor gezien houden hetgeen geen probleem zou worden omdat de tijd van de derde renner zou worden geregistreerd. De mannen hadden het geweldig naar hun zin op het schitterende parcours met goed lopende bochten. In totaal werden vier Italiaanse ploegen tijdens de 20 kilometer lange etappe opgevreten.
Deze ploegtijdrit was een gebeurtenis die te vergelijken is met een rit in en achtbaan. Het klimmen en dalen, de hoge snelheid, de goed lopende bochten en het onderwijl op elkaar letten en elkaar steunen waren een sensationele ervaring. Het enthousiasme na afloop was groot en het duurde lang voordat het peil van de adrenaline bij de mannen weer tot normale hoeveelheid was teruggebracht.
Uiteindelijk eindigde de Squadra di Amsterdam als 13e van de 79 teams.

Vrijdag 23 april: De zesde etappe.

Vandaag voor het eerst geen zonovergoten Italiaans landschap en klevend rubber in soepele bochten maar een deels nat parcours bij af en toe regen.
De organisatie had voor deze dag en “Gran Fondo”: een open cyclo bedacht van ongeveer 125 kilometer. Met venijnige klimmen en pittige afdalingen.
De start was in het stadje Nuoro: authentiek pittoresk met veel steentjes en smalle straatjes met hierin geparkeerde Fiatjes.
Ook de organisatie had direct na de start grote moeite om zijn weg in dit dolhof te vinden want de renners konden tweemaal in de remmen om in omgekeerde richting opnieuw te proberen om het stadje uit te komen. Dit gaf natuurlijk weer veel geschreeuw, gescheld, geouwehoer en vermaak voor Amsterdamse cultuursnuivers.
Het werd een loodzware dag met ook nog veel wind en met op het laatst onverwacht nog een steile klim van vijf kilometer. De woordenschat van Erik-Jan werd tijdens de slotklim steeds groter. Het was zwaar “Cazzo”.
De mannen eindigden opnieuw vrij kort na elkaar met een opvallend sterke Marc die ogenschijnlijk het minst te lijden had van het grote aantal reeds verteerde kilometers.
De mannen handhaafden of verbeterden hun positie in het klassement.

Zaterdag 24 april: de individuele tijdrit.

Het sluitstuk van de Giro vormde een individuele tijdrit over 20 kilometer.
Net als bij de ploegentijdrit was de organisatie hiervan gesmeerd Italiaans. Geen gezeik, gewoon bij de start gaan staan en iedere 40 seconden worden weggestuurd. En is de rij te lang dan ga je nog even inrijden.
Met benen van met prikkeldraad bewapend baksteen gingen de mannen de eerste afdaling af om na een kilometer in de eerste klim bijna stil te vallen. Toch werd ook op deze dag weer genoten van het prachtige parcours met mooi asfalt in het geweldige Sardijnse landschap.
De mannen kwamen kort na elkaar, in een tijdsbestek van een halve minuut binnen met als eerste Kees, gevolgd door Marc die opnieuw bewees de meest slijtvaste renner te zijn van het Amsterdamse gezelschap.


Die middag waren de prijsuitreikingen: een lange reeks met Italiaans geouwehoer onderbroken door applaus voor van alles en nog wat.
Bart was derde in zijn categorie geworden maar door een fout van de organisatie was hem een extra uur aangenaaid. Protesten van Piet leidden er toe dat dit werd rechtgezet en Bart alsnog zijn gerookte Italiaanse delicatesse in ontvangst kon nemen waar niemand meer iets van heeft vernomen.
In het algemeen klassement eindigde Kees op een 28e plaats (6e in zijn klasse). In dit bijzonder sterke veld met ex-profs en andere halve broodrenners een geweldige prestatie.
Bart werd (gecorrigeerd) 59e en Marc 64e (5e in zijn klasse) en John en 69e (13e in zijn klasse) in een week die werd begonnen met ruim 300 deelnemers.
Erik-Jan werd niet geklasseerd doordat hij de eerste etappe niet heeft meegereden.
Piet heeft de week vooral genoten van het fietsen, sfeer en landschap en heeft niet gereden voor het klassement zodat hij in de achterhoede eindigde.
Na een laatste door Piet geschonken “gefermenteerde rosso” propten zes mannen met bagage en zeven fietsen zich in de bus van Bart om via vliegtuig, boot en auto een ruime dag later zonder kleerscheuren een begin te maken met het bijkomen van de vermoeienissen.



La squadra di Amsterdam voor de start van de ploegentijdrit


2009

Foto's casa 2009



Verslag Spaarnwoude 22 februari



Scheurbuik en El Jefe troffen elkaar na zich de vorige dag al flink te hebben uitgesloofd op het natte cirquit van De Kampioen. Dankzij Casa en herstelwijn maken de mannen weer een vliegende seizoensstart door en het duurde dan ook niet lang of De Chef koos het hazepad samen met Gerard Nijssen en Rinus Cerfontain.
Jullie verslaggever had dankzij wat glijwerk al snel de schrik in de benen en besloot een aantal ronden later toch om, samen met Hans van Eijk, het gat te gaan dichtrijden.
Het vijftal slonk na het afsprinten van de masters tot een tweetal, namelijk El Jefe en ondergetekende die na twee zware koersdagen het maar op een eindsprint lieten aankomen die door El Jefe, die weer reed zoals hij een pastamaaltijd bereidt, eenvoudig werd gewonnen. Het seizoen is dank zij het Casa-avontuur weer goed begonnen.


Casa-Journaal


Oktober 2008











 Laatste test voor Spanje

Spanjeganger J reed met betondorpse klimkoning R naar Zaandam op een heldere maar winderige zondagochtend voor een winterkoers van het Zaanse DTS. Daar aangekomen trof het tweetal tot hun grote genoegen De Chef die deze winter nog bijna niet heeft gefietst, enfin, dat kennen we.
Er stond een grote groep renners (zeker 100 man) aan de start met hierbij echte klasbakken en echte pannenkoeken welke beide groepen ieder op hun eigen manier de koers hard maken. De klasbakken, daarvan weten we waarom. De pannenkoeken maken de koers hard door op de meest ongelukkige momenten gaten te laten vallen.
Op het gedeelte van het parcours met klinkers kwam de wind van opzij hetgeen iedere ronde weer een slachting teweeg bracht. En doordat gaande de koers steeds nieuwe gedubbelde koerskneuzen in het peloton zitting namen ging dit gedonder de gehele koers door.
Uw verslaggever ter plaatse die de gehele koers achter in het peloton reed om met zijn licht-Parkinsonistische bochtentechniek zo min mogelijk overlast te bezorgen kon met enige moeite bij blijven, inmiddels zich afvragend wat DTS betekent. Door Trouwen Slaaf? Door Thee Sharia? De Chef hield zich inmiddels ogenschijnlijk moeiteloos staande en was zelfs enige tijd in een groepje vooruit gereden.
Een handvol elitemannen van een of ander continentaal team had inmiddels de zaak gedubbeld zodat onze Casa-gangers zich uiteindelijk met opgeheven hoofd uit de koers lieten nemen samen met nog een twintigtal andere eenmaal gedubbelde pelotonbewoners.


Communiqué del Jeffe! vrijdag 24/10

Casa de Puta-gangers, weten jullie dat in diep geheim Kees, Marc, Bart en Vincent zaterdag as. (morgen dus) Triatlonnend Nederland, maar toch vooral elkaar (of moet ik zeggen zichzelf) gaan bestrijden in de Winter triatlon in Assen? Het belooft een zeer zware strijd te worden, strategieën zijn uitgedacht en geperfectioneerd, parcoursen minutieus en met behulp van Google Earth bestudeerd, startlijsten geanalyseerd en er is sprake van een ware psychologische oorlogvoering. Dit alles om het ouder worden te bestrijden, de verloren seizoenen goed te maken of de honger naar overwinningen te stillen.
Zeker is dat deze zaterdag een aantal verliezers gaat opleveren, hopelijk vinden zij troost en steun bij de zo talrijke lotgenoten en thuisblijvers.
Case de Puta-gangers, hier is een zware taak voor jullie weggelegd! Dus zondag even dat krachthonk met rust laten (kan de schoonmaker al dat aangekoekte zweet proberen weg te poetsen) en door middel van opbeurende gesprekken, handoplegging, paardenfluisteren of gewoon mbv 'de fles' de talrijke verliezers er weer bovenop helpen zodat iedereen ter zijner tijd toch met een goed gevoel naar het zonnige Spanje kan vertrekken.


Oktober 2008, vervolg

Dr. S. en kasteelbewoner R ontmoetten alleskunner M,, woonachtig te Oegstgeest tijdens de zesdaagse. M., die gerust de Philip Freriks van het Amsterdamse wielrennen kan worden genoemd en in iedere AH in West Nederland geblinddoekt de Grand Cru tussen de gefermenteerde druivenzeik vandaan weet te trekken, had op zijn bekende maar onnavolgbare wijze vier kaarten.weten af te persen van een radeloze juffrouw aan de kassa van een uitverkocht Amsterdams Velodroom.
Geruchten over de op handen zijnde stormloop op ons op de flanken van de siërra de P. gelegen gelijknamige casa hadden onze Parijse fietsgigant aan het denken gezet. Want het ongehoorde culinaire machtsvertoon van de Chef vorig jaar aan de vooravond van de Charly Gaul en de ook toen volstrekt onberispelijke wijnkeuze van onze Milanese kenner van reptielen en pluimvee staan inmiddels onuitwisbaar in zijn geheugen gegrift.
De gedachte aan een wedstrijd Frankrijk-Italië tegen het overweldigende decor van onze sierra kan niet anders dan de verbeelding tarten van iedere liefhebber van de Amsterdamse wielersport. Maar of het verlossende bericht van vrouwelijke goedkeuring ooit de mailbox van onze reisleider Rastapopoulos gaat bereiken, is nog maar zeer de vraag.


Oktober 2008, vervolg

Professor Zonnebloem, de zo gewoon gebleven schilder van het meesterwerk "drosofila in copula", fietste onlangs door Het Groene Hart met Dr. S., schepper van regen en wind, ervaren gebedsgenezer en om de stand van alle zaken te bespreken.
De zwakke gezondheid van de goudvinkjes zou wel eens doorslaggevend kunnen zijn gezien de uitbraak onlangs van Spaanse vogelgriep die ernstig kan verlopen en bij deze diertjes blindheid kan veroorzaken. En het spreekt voor zich dat het genezen van deze kleine fladderaars niet eenvoudig zal zijn. Er zijn geen duidelijke aanwijzingen welke religie de beestjes aanhangen, zoals dit bijvoorbeeld bij de raaf wel het geval is (zie Gerard Reve: Bezorgde Ouders).
En gebedsgenezing vereist bij vogeltjes heel gevoelige apparatuur en veel concentratie en ervaring.
De hoop dat vogelman meegaat is echter nog niet verdwenen, en trouwens, wie moet er anders het terrein bewaken? Aan onze Milanese houwdegen, die meer het jagerstype is op zijn sluipers van het merk "Le Coq Sportif" kunnen we dit niet overlaten. En van het flanellen nachtcomfort van de Professor gaat evenmin veel dreiging uit.

Dr. S., die in het verleden meermalen smadelijk werd beschuldigd van pogingen tot het plegen van euthanasie op terminale wielrenners, voelt, na vorig jaar bij het kiezen van een licentie het verkeerde vakje te hebben aangevinkt, nu zelf ook dat de jaren gaan tellen. Hij bespreekt met Prof. Z dat hij zich in de strijd tegen het tanende vermogen (de zgn. Wet van Zomer) definitief heeft bekeerd tot de krachttraining. Ook Prof. Z., is inmiddels om, en laat zich door krachtraing en trainingsschema bewerken tot een helse machine, net als klimkoning R, kasteelbewoner in Watergraafsmeer die inmiddels het hooggebergt op suist maar helaas dan zijn fiets stuktrapt en/of na een scherpe bocht het asfalt omhelzend kan worden afgevoerd. De mannen hebben, grootse plannen voor de winter. Er zal na het bezoek aan het casa een formidabele blauw-roze brigade klaar staan die zijn wil dicteert aan een machteloos peloton. Zet die zeilboot maar op Marktplaats, ze komen er aan.


Oktober 2008

Het seizoen is nog maar nauwelijks afgelopen of gevoelens van weemoed en verlangen naar het uit versteende wielergeschiedenis opgetrokken casa aller casa's kleuren het gemoed van onze Amsterdamse liefhebbers van de wielersport. De zo uitgekiende mix van een hondenhok op wielen, zwembad, training, herstelwijn, pure chocolade, en jazz laat een zinnig mens eenvoudigweg niet onberoerd en schenkt een rotsvast vertrouwen in het nieuwe wielerseizoen. Verlaten wegen door een woest landschap afgewisseld met dorpjes en boomgaarden met sinaasappels, onverwachte geuren en onverwachte hellingen vormen overdag het overweldigende decor waarlangs fietstochten worden volbracht. En terwijl er in de avond bij toerbeurt wordt voorgelezen uit de Wielerexpress en incompleet herstel met een kurkentrekker wordt bestreden ontvouwt zich een geestelijk bestaan dat in geen enkel klooster kan worden gevonden, in oosten noch westen. Alles onder het goedkeurend oog van de vrouw die haar naam aan dit huis heeft gegeven.

Om niets aan het toeval over te laten is dit jaar het besluit om te gaan vroeg genomen. De vrouw des huizes heeft al ingestemd met onze komst maar weet nog niet dat er dit jaar mogelijk twee nieuwe gasten zullen zijn, namelijk De Chef en onze Italiaanse connectie. De komst van de Chef zal ze zonder twijfel goedkeuren, ze is immers dol op lekker eten. Maar of dit ook geldt voor onze Milanese houwdegen is nog hoogst onzeker want je hebt een hoop werk aan zo'n jongen. Aan de andere kant: als ze ziet welke vluchtige versnaperingen hij steeds weer in huis weet te halen dan moet het toch allemaal goed gaan komen. En als de Goudvinkjes niet gaan overgeven zit er zelfs nog een surprise aan te komen die de gemoederen danig zal gaan bezighouden. De strijd om wie er in het midden mag liggen gaat binnenkort stevig ontbranden, zoveel is zeker.

Laatste nieuws: tot onze grote spijt zal de nieuwe Wielerexpress pas medio februari uit gaan komen, aldus de uitgever.






Verslag La Meusienne 2008

Bart en Ronald waren zoals vaker al ter plaatse toen de blauwgroene koersbolide met aan boord Marcel, Kees en John langs het wit-grijze kerkje omhoog reed naar het plaatselijke kerkhof, voor wat opnieuw een onvergetelijk koersweekeinde zou worden.
Aangekomen bleek onze Italiaanse connectie helaas al een duik te hebben genomen op het plaatselijke asfalt met als gevolg een schaafwond en een blauwe, voor stevig koersgeweld niet langer geschikte linker arm waar het humeur van de eigenaar gelukkig in het geheel niet onder had geleden. Glimlachend en strijdbaar in vol WVA-ornaat werden wij verwelkomd en naar onze riante canvas logies gebracht die Ronald achter zijn zoals altijd als een doos van Pandora ingerichte rode bus voor zijn gasten had opgetrokken.
Bart en Ronald bleken die dag al 70 km van deze fraaie Franse landstreek achter de wielen te hebben gelaten maar waren nog fris genoeg om samen die middag naar de start en finishplaats te gaan fietsen voor de noodzakelijke inschrijving voor de tocht over 105 km (Kees en Ronald) en 170 km (Bart, Marcel en John).
Hierna werd het tijd om aan verfrissing en herstel te gaan werken waarvoor we vertrokken naar de plaatselijke supermarkt waar onze Chef Kees en Ronald, die een groot connaisseur is van de vluchtige versnapering, vol ongeloof keken naar de lage prijzen waarvoor hier goede flesjes herstelwijn kunnen worden verkregen. De prijs van de wijnen bleek zich vrij nauwkeurig te verhouden tot het prestatieniveau van het Franse wielrennen, voor de betrokkenen een troostrijk gegeven.
De zaken werden serieus ter hand genomen terwijl onze Chef een uitstekende pastamaaltijd bereidde. Uiteraard gingen de gesprekken over het Amsterdamse koersleven, de werking van zangzaad en andere hulpmiddelen die de prestatie kunnen bevorderen.
Hierna werden materiaal en overige benodigdheden klaargemaakt voor de volgende dag.
Tot eenieders verbazing was er de volgende ochtend niets te merken van de voorspelde spiralen van grijs tyfusweer. De lucht was strakblauw met alleen een dichte nevel die als een vochtige deken de grond bedekte.
Bart, John en Marcel vertrokken als eerste naar Villeroy om rond 8 uur te vertrekken voor hun 170 km samen met nog een paar honderd renners.
Het duurde enige tientallen kilometers voordat de strijd goed op gang kwam. Er werd flink doorgereden (gem. 37 km/u) met af en toe korte maar pittige klimmetjes.
Marcel had al snel geen zin meer om hard te rijden en nam plaats in een tweede groepje. Ook Bart vond het na 90 km wel genoeg en liet zich terugzakken uit het peloton dat tot ongeveer 50 man was uitgedund.
Er werd inmiddels veelvuldig gedemarreerd maar groepjes werden steeds teruggepakt. Na ongeveer 110 km reed John achter een renner aan die een versnelling had ingezet. Ze reden 40 kop over kop en hadden al snel een voorsprong van een minuut op het peloton. Ongeveer 10 km verder reed John hem echter voor het eerst uit het wiel. Ongeveer 5 kilometer verder ontpopte de jonge Franse medevluchter zich als een heuse "kat in de zak". Bij iedere heuvel lag hij eraf, alleen dalen kon hij nog als de beste. Bij kilometer 130 besloot John om het maar op te geven zodat hij na 140 km door het peloton werd ingelopen.
Weer in het peloton beland was het beste er wel zo'n beetje af. Doordat hij niet meer meeging in de laatste versnelling naar de finish kwam hij als laatste van de voorste groep binnen, enkele minuten na de winnaar.
Na resp. 10 en 20 minuten waren Bart en Marcel ook weer terug onder het toeziend oog van Ronald, die door zijn blessure de 105 kilometer niet had kunnen volmaken, en Kees die door een lekke band zijn kansrijke positie in de wedstrijd had moeten opgeven.
Na nog een beetje rondhangen en een maaltijd gingen de mannen voldaan terug richting kerkhof. Het was een prachtig weekeinde geweest met een geweldig mooie en goed georganiseerde tocht door het Franse heuvelland.

JM




Meer foto's DK 2008 Spaarnwoude






Rastapopoulos de ongenaakbare.
Je verwacht ook niet anders met zulke bovenbenen.

Verslag Spaarnwoude 27-04-2008



In groten getale waren zwart-gele mannen afgekomen op de op deze aangename zondag verreden clubwedstrijd van HSV de Kampioen over hun zo aangename parcours. O.a. Bekker, Mens, Randsdorp en Onnen drukten hun stempel op de wedstrijd, niet gehinderd door Amsterdamse Koersveteranen die hun heil elders hadden gezocht.

De concurrentie bestond o.a. uit Florian Smit en een dapper strijdende Peter Breemes en een grote schare renners van De Kampioen die steeds attent reageerden bij de diverse uitlooppogingen van met name Danny Bekker.

Drie ronden voor het afsprinten van de masters 40+ ging Rene er vandoor met een vluchtmakker waardoor hij de overwinning bij de Masters 40+ kon opeisen. Een compact peloton met "overigen" reed vervolgens naar de eindstreep hetgeen resulteerde in een sprint die werd gewonnen door Florian Smit voor Danny Bekker. Stan behaalde een mooie vijfde plaats.




Rene werd na afloop geinterviewed voor het Haarlem's dagblad

Verslag kampioenschap Wheelerplanet, 19 april

Mannen van naam en faam hadden deze wedstrijd links laten liggen maar mede dankzij Rene en John waren er toch nog vijf renners in de categorie "overigen" die, naast een dertigtal Masters/B, aan de start stonden voor deze leuke wedstrijd.
Aan de start ook Theo Joosten en Albert Kraay, welke laatste het trio Gaul!-renners completeerde.
In het eerste half uur waren er diverse uitlooppogingen die geleidelijk steeds feller werden. Na een half uur gingen Theo Joosten en John er vandoor. Zij bouwden snel een voorsprong op van een halve minuut maar doordat het nogal onrustig bleef aan de kop van het peloton bleef het daar op steken.
Uiteindelijk vormde zich een groepje met een viertal achtervolgers dat langzaam dichterbij kwam. Michel Luiten maakte de oversteek naar de twee leiders en na het afsprinten van de Masters/B: Theo won de koers, bleven er twee tweetallen over: John en Michel en Rene en Danny Stam.
Michel en John stonden niet op 1 foto en Rene verschalkte Danny voor de finish zodat het een podium werd van Michel, geflankeerd door twee "Gialloneri".

foto: Henny Haamans



Verslag Spaarnwoude 13-04-2008

Kees en John reden opnieuw met halfvolle benen naar Spaarnwoude om te zien wat de koers aldaar brengen zou na de niet geringe inspanningen van de voorgaande dag in Sloten. Daar aangekomen bleek er opnieuw een zwart-gele armada met o.a. Marc, Rene, Danny Bekker, Menno Helvensteijn en Seppe Hoogzaad te zijn afgekomen op de riante "prijzenpot" met de bedoeling om die zoveel mogelijk door te sluizen naar het goede doel.
Het was mooi weer en behoorlijk druk, zo'n 84 man en het tempo zat er meteen goed in. Na een klein half uur demarreerde Seppe en John fietste er achteraan. Ze bouwden snel een voorsprong op van een halve minuut dank zij het stopwerk van de Gaul-renners wat niet iedereen kon waarderen.
In het begin werden de kopbeurten nog gelijkelijk verdeeld maar Seppe bleef hard rijden en John kreeg steeds meer pijn in zitvlak en benen en kon steeds minder lang overnemen. Sprinten was niet nodig want John was veel te blij dat hij er was.
Die middag Parijs-Roubaix gekeken met de vraag hoe het achterwerk wel niet moet voelen na die narigheid.


Verslag Spaarnwoude, 6 april

De omstandigheden waren vrij goed voor een mooie wedstrijd bij De Kampioen. Met Kees afgesproken bij de brug en op de heenweg alvast de kwade sappen van de dag ervoor uit de benen gefietst om goed ingereden aan de start te staan samen met nog zeven andere Gaul-isten, waaronder Mark en Stan. Dit bleek niet geweldig te zijn gelukt.
Er was een behoorlijke opkomst van zo'n 50 coureurs met daarbij de bekende plaatselijke klassementsrijders.
Ontsnappen leek lange tijd niet mogelijk hetgeen niet lag aan een gebrek aan aanvalsdrift maar meer aan de greep van de Gaul-renners op de wedstrijd.
Met nog acht ronden te rijden koos Mens de aanval. Er ontstond een behoorlijke kopgroep waarvan er uiteindelijk zes uit de categorie "overigen" overbleven met o.a. Wouter de Jonge en Herman van de Ham.
Een demarrage, een ronde voor het einde leverde niets op zodat het op een sprint aan kwam die gewonnen werd door een mij onbekende renner voor Herman en John.
Na de wedstrijd fijn Vlaanderen's mooiste gekeken met de gedachte dat wij in Sloten met vedetten kunnen koersen die daar rondrijden.
In welke sport heb je dat?


Geestelijke liederen

Zaterdag 5 april
Jezus Christus wat is het weer een ongelofelijk teringweer.
Kan ik weer met die natte, gore bende en een mijnwerkerskop de auto in.
Kut!



Verslag Sloten 1 maart



Met windkracht 6 over de baan is het voor hardrijders lekker koersweer en dat was op deze dag goed te merken.
Aan de start o.a. Mark, Johan van der Veen en Rick Krijt, naast de vertrouwde WVA-coureurs.
Al snel na de start namen Kees, Erik-Jan en Bart de benen, gesteund door Danny Bekker. Uit het hierdoor opgejaagde peloton vielen meteen de eerste slachtoffers te noteren die zich met de wind op de kant niet konden handhaven.
En toen na ongeveer een uur rijden het tempo wat ging liggen bleek het peloton nog maar een twintigtal renners te bevatten en konden de drie genoemde hardrijders zich gaan opmaken voor de sprint die gewonnen werd door Kees, voor Bart en Erik-Jan.
De mannen lijken op tijd in vorm voor het kampioenschap van Amsterdam, volgende week. Inmiddels was John er met tijdritklepper Jeroen Akkerman in geslaagd om te ontsnappen om achter Jeroen tweede te worden bij de witte nummers.
De eerste schermutselingen in het nog prille seizoen laten zien dat de mannen ook zonder trainingskamp al weer bij de les zijn. Het kan een mooi jaar gaan worden.

  


Richard Jorgen

Verslag Wheelerplanet, 24 februari


Een beetje kil en vochtig was het op het parcours van De Kampioen waar 52 renners waren gekomen voor wat voor een aantal renners een wedstrijd zou worden met een minder prettig verloop.
Want al in de tweede ronde schoven er renners in de binnenring onderuit als gevolg van vocht en groene aanslag op het asfalt.
Zodoende werd besloten om de wedstrijd te vervolgen in de korte buitenronde. De aanwezige renners, waar onder Kees Cohen, John Mens, Jorgen van Bers en Alfons Breemes maakten er een wedstrijd van met een hoog tempo.
Er waren voortdurend uitlooppogingen maar die werden steeds fel gecounterd zodat de groep weliswaar uitdunde maar toch grotendeels bijeen bleef.
In de laatste ronde deed John nog een poging om alleen aan te komen, geholpen door Jorgen die en gat liet vallen maar ongeveer 100 meter voor de finish denderden Richard Kruithof en John Oudshoorn er met hoge snelheid overheen, gevolgd door Maurice de Bruin die de ereplaatsen zouden opeisen.

John 		John

Verslag eerste wedstrijd Sloten, 23 februari


Een stevige bries stond garant voor een mooie strijd in deze eerste Slotense wedstrijd na de winterstop.
Een groot aantal Gaul! en WVA-renners stond aan de start om de benen te testen. Hierbij o.a. Rene, Ronald, Jørgen en Mark, naast de gebruikelijke kopgroepbewonders Kees, Erik-Jan en Bart.
Vanaf de start ontstonden telkens kleine kopgroepjes in wisselende samenstelling met o.a. Danny Bekker, Freek Terlouw, Kees en John. Deze ontsnappingen werden steeds teniet gedaan met name doordat Sebastiaan Langeveld de tweede groep aanvoerde en daarbij het tempo hoog hield.
Inmiddels werd bij de nieuwelingen de koers gewonnen door D. Bekkering voor S. Wolfenbuttel en K. Kistemaker. Bij de dames won Bollenstreekrenster Esther Kortekaas voor K. Peetoom.
Ongeveer 10 ronden voor het einde was er een ontsnapping van Kees, John en J. Ferket die onbedreigd winnaar werd bij de masters 50+ voor Maas van Beek en Piet Kralt.
Kees en John hielden het tempo hoog waardoor Kees de zwarte koersroem afgetekend binnensleepte, op afstand gevolgd door Erwin Kistemaker en Rene Randsdorp.
Ondanks stopwerk van Bas Canoy en Freek Terlouw waren inmiddels uit de achtervolgende groep enkele renners ontsnapt die probeerden de oversteek naar de kop te maken. Van deze renners wist Johan van der Veen aan te sluiten die John in de sprint met een niet te tellen aantal neuslengten terugwees en zodoende de dagzege en de dubbele cijfers in het klassement voor zich opeiste.

John


Verslag "Grote prijs Boretti", eerste wedstrijd op De Weeren, 03-02-2008


Het was een beetje koud maar verder lekker koersweer om op het mooie parcours van Ulysses de winterslaap een beetje uit de ogen te gaan fietsen. O.a. Vincent, Kees, Rene en John waren op het spektakel afgekomen net als nog een 50-60 tal coureurs, onder het toeziend oog van o.a. Ed en Hans.
Al snel na de start meldden Vincent en Rene zich aan de kop en door hun tempoversnellingen dunde het peloton al snel uit. Een hierop volgende tempoversnelling van John samen met Florian Smits leidde tot een kopgroep van zes man met o.a. ook Kees, Arnoud van Groen, een renner van Ruiter Dakkapellen en een Amstel-coureur.
Deze bepaald deftige kopgroep nam snel afstand van een tweede groep met o.a. Rene en Vincent die door hun eerdere inspanningen even moesten passen.
Al snel werden door het zeer hoge tempo de eerste achterblijvers opgeveegd. De hoge snelheid maakte ook dat Mens, die op zijn nieuwe fiets nog wat onwennig de bochten nam en bovendien nog stalpoten had van het trainen, aanvankelijk regelmatig zat te verzaken.

Doordat Kees als enige geregistreerde veteraan in de kopgroep aanwezig was, won hij afgetekend in zijn categorie hetgeen opnieuw een grootse prestatie was van onze Chef en Klasbak uit Sloten.
Arnoud van Groen won uiteindelijk de koers bij de elite/A renners. John liet het lopen en werd 5e. Rene en Vincent eindigden ook bij de eerste tien.

John



Verslag DTS 27-01-2008



Vandaag naar de inmiddels derde wedstrijd bij DTS gefietst. Voor de afwisseling regende het niet. Het was te merken aan de belangstelling want er stonden meer dan 80 renners aan de start en van die 80 waren er een niet gering aantal eliterenners die in teamverband waren komen opdagen. Meerdere Ubbink Syntec renners, meerdere Ruiter Dakkapellenmannen…ja zelfs Pieter Scheerens die zijn gedeelde eerste plek met Rick Krijt moest verdedigen keek angstig de kantine rond alvorens hij zich met een samengeknepen koersbroek naar de witte lijn begaf.
Onder het elitegeweld troffen we ook Kees Cohen aan. De gigant van Sloten, die zijn geluk wilde beproeven op een alternatief parcours. Ondergetekende had al snel in de gaten: meerijden… niet ontsnappen, want dat wordt een chasse patat. Kees zijn visie was niet veel anders. (wacht nog maar een paar weekjes)
En inderdaad. De eerste twintig minuten werd de gaskraan flink opengedraaid. Volgen, volgen was het motto. Daarna werd er van tijd tot tijd een moment van rust ingelast, maar het duurde toch drie kwartier voor ik eindelijk eens voorin belandde. Een half uur daarna stond ik langs de lijn met een lekke band. Kees begon doldriest te rijden in de gedachte dat hij in de kopgroep zat. Niets was minder waar. Kameraad Scheerens stapte de koers uit vanwege een val vorige week, die gecombineerd met een vergroeide heup vanwege een honkbalverleden leidde tot deze opgave. Wat zou het ook allemaal. Het was weer een prachtzondag temeer daar ik Lars Boom nog wereldkampioen zag worden.

René


Verslag DTS 20-01-2008



Een vijftigtal coureurs stond klaar op een, met 12 graden, beslist niet koude Kalverhoek. Vanaf de start werd meteen hard gereden op een parcours dat dermate glad was dat ik er na enkele ronden vrijwel van overtuigd was dat er iets mis was met mijn materiaal of op z'n minst te weinig bandenspanning. Met name in de bocht met de steentjes voelde het alsof de buitenband eraf rolde en in de tweede ronde ging mijn fiets hier richting dwarsstand zodat ik besloot om maar even achter in het peloton te blijven zitten.
Inmiddels ontsnapten 5 man en liet het peloton het er een beetje bij zitten.
Half koers reed ik naar voren om enkele ronden later met een medevluchter van DTS weg te rijden. Een paar ronden later was het peloton uit het zicht verdwenen maar het was al veel te laat om de koplopers nog in beeld te krijgen. Achter winnaar Rick Krijt en zijn vier vluchtmaten werden we zes en zeven.
Desondanks was het een mooie wedstrijd met spannende bochten maar verder goede omstandigheden.

John



Koersrumoer op het velodrôme



Op ziekenbezoek bij Vincent die op de schaatsbaan van Collalbo (Klobenstein) achter de rug van keizer Shimizu, in een ultieme poging om uit de wind te blijven zichzelf met zijn schaats verwondde. Details ontbreken want "De Bikkel uit Monnikendam" laat over zijn medische begeleiding weinig los.




Verslag Oliebollenkoers Lisse 31/12/07



Een standbeeld voor Peter Bemelman c.s. voor het organiseren van zo'n fijne koers, ieder jaar net voor de oliebollenbingo aan de rand van prachtdorp Lisse.
De koersmare was weggestopt op pagina 4 van het digitale clubblad. Een verstandig besluit want desondanks was er een opkomst van meer dan 50 naar strijd hongerende coureurs, alsof het seizoen al lang was begonnen.
Aan de start o.a. de renners van het goede doel Bekker, Helvensteijn, Mens, en Onnen die wegens tijdvergissing na enkele ronden aansloot.
Op het parcours lag met name in de bochten veel modder, reden waarom de jury verzocht om de eerste 2 ronden rustig te rijden.
En terwijl de met water vermengde goudeerlijke geestgrond in ronde drie al op de teller danste en geplakt op de koersbril het zicht toenemend ontnam, ging het inmiddels flink tekeer met o.a. Langenveld en Disseldorp van voren en besloten voornoemde "weltschmerzreiter" ook richting de kop te rijden en een positie bij de eerste 15 te handhaven om niet, zoals Mens het vorige jaar, pijnlijk in een mongolenwaaier te geraken.
Maar er stond weinig wind waardoor er na drie kwartier uiteindelijk een grote groep renners op de finish af reed in een sprint die gewonnen werd door Andre van Reek met de Gaul-renners ergens 10e-15e positie.
Dat de kleurstelling van het koerspak van de zwartgele brigade niet alleen van de goede smaak van de bedenkers getuigt maar ook van hun grote visie bleek na de koers toen de blauw-witte Bollenstreek-pakken sterk neigden naar het plechtige Gaul!-zwart.
In de doucheruimte aangekomen liep een brede modderstroom richting het putje met onder de douche Rob Disseldorp die niet de moeite had genomen om het pak uit te trekken. Terwijl het water omlaag sijpelde, kneep en wreef hij, wanhopig op zoek naar zijn witte strepen.
Menno had inmiddels de vlag voor het laatst gestreken en was tussen het bingo-ende publiek in de kantine op zoek gegaan naar een vuilniszak om zijn voor volk en vaderland gedragen driekleur in af te voeren.
Na de oliebollen gingen de mannen huiswaarts in de wetenschap dat het over twee weken al weer koers is bij DTS.


Koersrumoer 2007=>>

  
Webdesign: Scheurmacher productions